Επανεξέταση της γλωσσικής επάρκειας σε έναν πολύγλωσσο χώρο εργασίας (Έρευνα)

520

Πώς αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι την πολυγλωσσία και τις γλωσσικές συμπεριφορές στην εργασία και πώς επηρεάζουν τις γλωσσικές πρακτικές τους; Η έρευνα δείχνει ότι ακόμη και οι επαγγελματίες της γλώσσας μπορεί να χρειαστεί να επανεξετάσουν τι σημαίνει για αυτούς η πολυγλωσσία.

Πρόσφατη έρευνα σχετικά με πολυγλωσσική επικοινωνία πυροδότησε τη συζήτηση σε μια Θεσμικό όργανο της ΕΕ στο Λουξεμβούργο σχετικά με τις συνέπειες της συζήτησης για το χρήση γλώσσας στην χώρος εργασίας. Από τον Σεπτέμβριο του 2020 έως τον Μάιο του 2021, δύο ομάδες ασκουμένων και οι ηλικιωμένοι σε μονάδα ορολογίας και επικοινωνίας συμμετείχαν σε μελέτη που οργανώθηκε από το Πανεπιστήμιο του Λουξεμβούργου. Αυτό το άρθρο παρέχει μια σύντομη περίληψη της πρώτης έκθεσης έρευνας.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση εκτιμά την πολυγλωσσία, τα θεσμικά της όργανα επίσημα και διαρθρωτικά πολύγλωσσα, και η ισότητα όλων των γλωσσών είναι α βασική διαρθρωτική αρχή. Σε έναν ιδανικό κόσμο, όλοι όσοι εργάζονται εκεί θα γνωρίζουν καθεμία από τις 24 επίσημες γλώσσες της ΕΕ. Στην πραγματική ζωή, όμως, αυτό είναι σχεδόν αδύνατο. Ως εκ τούτου, στην υπό έρευνα μονάδα, Ελληνικά επιλέχθηκε ως κύρια κοινή γλώσσα για την εσωτερική επικοινωνία. Οι συμμετέχοντες δεν πίστευαν ότι θα ήταν ένα ζήτημα γλωσσικής αδικίας, αλλά θεώρησαν ότι περιόριζε τη δική τους επικοινωνία.

Η πολυγλωσσική επικοινωνία προτιμήθηκε στον χώρο εργασίας. Οι ηλικιωμένοι βρήκαν προσωπική απόλαυση στην πολυγλωσσία και προσπάθησαν να την υποστηρίξουν στην ομάδα. Παρ’ όλα αυτά, οι εκπαιδευόμενοι αισθάνθηκαν ότι η εμπειρία τους ήταν μάλλον μονόγλωσσο. Αν και επικοινώνησαν με άλλα μέλη του προσωπικού (φύλακες ασφαλείας και υπηρεσίες καθαρισμού και έκδοσης) Γαλλικά και με τους επόπτες σε η μητρική τους γλώσσα, οι εκπαιδευόμενοι δεν έβλεπαν αυτές τις ανταλλαγές ως «πολυγλωσσία στην εργασία».

ΑΝΑΛΥΣΗ ΕΡΕΥΝΑΣ αποκάλυψαν ότι οι εκπαιδευόμενοι και οι ηλικιωμένοι αισθάνθηκαν διαφορετικά για τη διατήρηση μιας επαγγελματικό πρόσωπο στην επικοινωνία, το οποίο αντικατοπτρίζεται και στις πρακτικές τους. Οι ηλικιωμένοι διακρίνουν τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιείται η γλώσσα για τα τελικά γλωσσικά αποτελέσματα της μονάδας και για την καθημερινή τους επικοινωνία. Το πρώτο ήταν ένα θέμα για τυποποιημένος επαγγελματισμός επιτεύχθηκαν μέσω συνεργασία στην ομάδα. Λαμβάνοντας υπόψη ότι η γλώσσα στις καθημερινές συναντήσεις στον χώρο εργασίας δεν ήταν απαραίτητο να είναι τέλεια ανά πάσα στιγμή· απλά έπρεπε να είναι αποτελεσματική, να φέρει χαρά και ευγένεια.

Οι νεώτεροι αρχικά είχαν διαφορετική στάση απέναντι στη χρήση της γλώσσας τους στο χώρο εργασίας. Φοβήθηκαν ότι οι ΑΡΜΟΔΙΟΤΗ θα ήταν ΔΙΚΑΣΤΗΘΗΚΕ με βάση το γλωσσικά λάθη αυτό θα έφτιαχναν. Ως εκ τούτου, σχεδόν ποτέ δεν χρησιμοποιούσαν άλλες γλώσσες εκτός από την πρώτη τους γλώσσα και τα αγγλικά. Τόλμησαν να επιλέξουν άλλες γλώσσες για την επικοινωνία τους μόνο όταν ένιωθαν ιδιαίτερα «γενναίος» ή ήταν προσωπικά πιο κοντά στον/τους συνομιλητή/-ες.

Η η στάση των Juniors σταδιακά άλλαξε καθώς η ομάδα συζήτησε τα κίνητρά της και πραγματικές επιπτώσεις της χρήσης της γλώσσας. Μετά τον αρχικό φόβο να κάνουν πάρα πολλά λάθη και να κριθούν, οι εκπαιδευόμενοι συνειδητοποίησαν ότι χρήση γλώσσας στην πραγματική ζωή είναι κάτι περισσότερο από γλωσσική ακρίβεια. Με αυτόν τον τρόπο, ορισμένοι εκπαιδευόμενοι ανακάλυψαν ανεκμετάλλευτες δυνατότητες και αρκετά σιγουριά να ζητήσουν μια εναλλακτική γλώσσα για τη δική τους πρακτική. Αισθάνθηκαν ότι η νέα τους αντίληψη για η πολυγλωσσία τους έδωσε μεγαλύτερη ευελιξία. Στο τέλος της έρευνας, οι εκπαιδευόμενοι ξεπέρασαν το φόβο τους για την προσωπική ανακρίβεια και βρήκαν άνεση στην πολυγλωσσία στην εργασία.

Η ανάλυση αποκάλυψε ότι οι περιοριστικοί παράγοντες δεν προέρχονταν από τις διαρθρωτικές συνθήκες, αλλά από την προσωπική ερμηνεία των ασκουμένων της στάσης των άλλων και των αυτογλωσσική αστυνόμευση. Όταν οι ασκούμενοι έπαυσαν να κατασκευάζουν την πολυγλωσσία ως απόδειξη επαγγελματικής επάρκειας και άρχισαν να την βλέπουν ως θεμελιώδης πτυχή της δικής τους ευημερίας, προσωπική αυτοπραγμάτωση, και η ανάπτυξη, οι ευθυγραμμίζουν τις θέσεις τους με εκείνες των ηλικιωμένων. Οι ηλικιωμένοι αναγνώρισαν επίσης ότι οι νεοεισερχόμενοι μπορεί να χρειαστούν ρητή υποστήριξη για να ξεπεράσουν την εμμονή τους στην επικοινωνία χωρίς λάθη.

Εάν ενδιαφέρεστε για τις λεπτομέρειες της μελέτης, είστε ευπρόσδεκτοι να ελέγξετε την πλήρη έκθεση που δημοσιεύθηκε σε ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στην ιστοσελίδα: Περιοδικό Πολυγλωσσικής και Πολυπολιτισμικής Ανάπτυξης.


Περαιτέρω αναγνώσεις

Iskra, Katarzyna A. 2021. «Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Ενημερωτικά δελτία για την Ευρωπαϊκή Ένωση». Γλωσσική πολιτική. https://www.europarl.europa.eu/factsheets/en/sheet/142/language-policy   

Λόβριτς, Βερόνικα. 2021. Περιστεριασμένο από το προνόμιο των ιθαγενών Αγγλικών. Bilingualism Matters, 17 Μαΐου 2021.https://www.bilingualism-matters.org/network/bilingualism-matters-luxembourg/news/pigeonholed-by-the-native-english-privilege  

Saville-Troike, Muriel. [1982] 2003. Η Εθνογραφία της Επικοινωνίας: Μια εισαγωγή. 3η έκδοση. Στην Οξφόρδη: Γουάιλι-Μπλάκγουελ.


Σενάριο: Bea Schlembach.

Η Bea είναι σήμερα μεταπτυχιακός φοιτητής στο «Μαθαίνοντας και Επικοινωνία σε πολύγλωσσα και πολυπολιτισμικά πλαίσια» στο Πανεπιστήμιο του Λουξεμβούργου.